Choroby dermatologiczne 2020

Atopowe zapalenie skóry. Zasady leczenia miejscowego.

Blok tematyczny nr 2
22:18
60 pkt.
Weź udział
Streszczenie
Atopowe zapalenie skóry. Zasady leczenia miejscowego.
Dr hab. n. med. Magdalena Trzeciak
 
Atopowe zapalenie skóry (AZS) jest przewlekłą zapalną chorobą skóry. Rozwija się głównie w dzieciństwie, dotyczy do 20% dzieci i 2–5% dorosłych. Patogeneza choroby jest złożona. Odgrywają w niej rolę czynniki genetyczne, immunologiczne, środowiskowe. Kluczowym dla przebiegu, rozwoju i leczenia AZS jest defekt w barierze naskórkowej, stan zapalny a także zaburzenia mikrobiomu skóry. Choroba ze względu na towarzyszący jej uporczywy, trudny do opanowania świąd, zaburzenia snu i obraz kliniczny znacząco obniża jakość życia pacjentów i ich rodzin. Wywiera negatywne skutki społeczne i ekonomiczne.

Dobór metody terapeutycznej zależy od wieku pacjenta, nasilenia schorzenia i chorób współistniejących, ale na każdym jego etapie i u podstaw piramidy terapeutycznej leżą edukacja, unikanie klinicznie istotnych alergenów oraz stosowanie emolientów. 

Emolienty stosujemy 2–3 razy dziennie, w ilości ok 250 g/tydzień u osoby dorosłej, dobierając je indywidualnie. Należy zwrócić uwagę na skład emolientów i dbać o to, aby były on pozbawione substancji potencjalnie uczulających czy drażniących. Emolienty uszczelniają barierę naskórkową, hamują utraty wody (TEWL), wiążą wodę w warstwach naskórka. Zapobiegają nawrotom i redukują zużycie miejscowych glikokortyksteroidów (mGKS).

Te ostatnie stanowią ważne, rekomendowane i najczęściej stosowane miejscowe leki przeciwzapalne do leczenia AZS, zwłaszcza w okresie zaostrzeń choroby. mGKS stosujemy wieczorem, aby wykorzystać dodatkowo ich działanie przeciwświądowe, zależnie od substancji czynnej 1–2 razy dziennie, biorąc pod uwagę postać leku, okolicę ciała, na którą będą aplikowane oraz charakterystykę farmakologiczną i rejestracyjną leku. W AZS wykorzystujemy głównie II i III klasę mGKS wg skali Niedner’a. 
  
W kontynuacji leczenia przeciwzapalnego po mGKS, a w pewnych sytuacjach zamiast niego, do leczenia stanu zapalnego skóry powstałego w przebiegu AZS zalecane są miejscowe inhibitory kalcyneuryny (takrolimus i pimekrolimus). Leki te dedykowane są zwłaszcza w miejsca delikatne jak twarz, zgięcia, okolice narządów płciowych. Pimekrolimus stosujemy w leczeniu łagodnego i umiarkowanego AZS, zaś takrolimus umiarkowanego i ciężkiego AZS. Początkowo leki te aplikujemy 2 razy dziennie. Do leczenia i kontroli choroby rekomendowane jest proaktywne zastosowaniu takrolimusu 2 razy w tygodniu. 
  
Miejscowe antybiotyki stanowią uzupełnienie terapii AZS w sytuacjach obecności klinicznych cech nadkażenia bakteryjnego. Ich nadużywanie prowadzi do rozwoju lekooporności oraz uczulenia kontaktowego. 
 
Leczenie miejscowe AZS stanowi najczęściej jedyną formę terapii i towarzyszy leczeniu ogólnemu. Skuteczność leczenia miejscowego zależy od prawidłowej aplikacji leku, odpowiedniej jego dawki i edukacji pacjenta.
Jak uzyskać dostęp do konferencji
Wymieniam Punkty
Punkty zdobyte na wirtualnych stoiskach partnerów możesz wymieniać na dostęp do interesujących Cię materiałów.
Mam Kod Dostępu
Jeśli otrzymałeś KOD dostępu od swojego przedstawiciela medycznego, zyskujesz bezpłatny dostęp do konferencji online.
Płacę i oglądam
Możesz wykupić subskrypcję i cieszyć się nieograniczonym dostępem do materiałów także po konferencji.