Choroby dermatologiczne 2020

Łysienie androgenowe kobiet - co nowego?

Blok tematyczny nr 3
24:20
60 pkt.
Wkrótce
Streszczenie
Łysienie androgenowe kobiet. Co nowego?
Dr hab. n. med. Adriana Rakowska
Katedra i Klinika Dermatologiczna Warszawski Uniwersytet Medyczny 

Streszczenie
Ostatnie 5 lat w kontekście łysienia androgenowego kobiet to nowe dane literaturowe dotyczące przede wszystkim możliwych opcji terapeutycznych, ale nie tylko. 

W aspekcie diagnostyki podkreśla się rolę trichoskopii, a jako jeden z pierwszych objawów trichoskopowych choroby poza heterogenicznością grubości łodyg uznaje się utratę jednostek włosowych z trzema łodygami. 

Badania epidemiologiczne wykazały, że młode kobiety z łysieniem androgenowym, bez otyłości, mają statystycznie częściej aterogenny profil lipidowy w porównaniu do kobiet bez łysienia androgenowego (grupa dopasowana pod względem wieku i wagi). 

Do leczenia łysienia androgenowego kobiet zarejestrowany jest wyłącznie minoksydyl w terapii zewnętrznej. Obecnie można zidentyfikować pacjentów, którzy z powodu niskiej aktywności sulfotransferazy w mieszkach włosowych będą mieli gorszą odpowiedź na leczenie. Badania wykazały, że ten mechanizm prawdopodobnie jest nasilany poprzez codzienną przewlekłą terapię kwasem acetylosalicylowym (obniża aktywność sulfotransferazy), a odwracany może być poprzez zwiększenie stężenia minoksydylu do 15% lud dołączenie zewnętrznej adiutantowej terapii cetyryzyną lub tretynoiną. Nadal badana jest efektywność i profil bezpieczeństwa zewnętrznego finasterydu (kategoria X w ciąży). 

Leczenie ogólne łysienia androgenowego kobiet to pozarejestracyjne stosowanie: 1) spironolaktonu (małe dawki są efektywne przy minimalnych działaniach niepożądanych); 2)niskich dawek minoksydylu (0,25mg-5 mg/dobę); 3)finasterydu w dawce 2,5-5 mg/dobę (konieczność skutecznej antykoncepcji); 4) dutasterydu (konieczność skutecznej antykoncepcji).